Aktualności

 

  .

.

.

.

   

  logo konkursu RPM

.

dobrze zaprojektowana szkola

logo-fundacja czerneckiego

.

l2

,

akcja_edukacyjna_oficjalna-grafika

.

szacun-logo

Unia Europejska

.

PROGRAM  SZKOŁA – AMBASADOR  PARLAMENTU  EUROPEJSKIEGO  EPAS

.

Nasza szkoła przystąpiła do programu Szkoła – Ambasador Parlamentu Europejskiego EPAS, realizowanego przez Biuro Informacyjne Parlamentu Europejskiego w Polsce.  Program ten dedykowany jest dla szkół ponadgimnazjalnych i ma  na celu „pobudzanie świadomości młodzieży na temat Europy i demokracji europejskiej dzięki udostępnieniu wiedzy o Unii Europejskiej, w szczególności o Parlamencie Europejskim. Program obejmuje nie tylko przekazywanie wiedzy o faktach dotyczących Unii Europejskiej, lecz także umożliwi doświadczenie, czym jest obywatelstwo europejskie. Celem programu jest upewnienie się, że młodzi ludzie mają świadomość swoich możliwości działania w kontekście integracji europejskiej oraz rozumieją znaczenie głosowania w wyborach europejskich w 2019 r.”

.

W czerwcu z sukcesem zakończyliśmy projekt. Tytuł Młodszego Ambasadora uzyskali: Julia Orłowska, Zuzanna Wojtkowiak, Krzysztof Jajor z klasy 2a, Wiktor Marcinkowski z klasy 2e oraz Zuzanna Romanowska z klasy 3e.

Serdecznie gratulujemy!

.

.


.

Co to znaczy, że Komisja Europejska uruchomiła wobec państwa członkowskiego artykuł 7.?

.

Art. 7. Traktatu o Unii Europejskiej, czyli inaczej Traktatu z Maastricht z 1992 roku, umożliwia nakładanie sankcji na państwa członkowskie, które postępują wbrew unijnym wartościom. Uruchomienie tego artykułu jest ostatecznością działań, jakie podejmują organy Unii w celu przywołania danego państwa do porządku. Jeśli rozwiązanie sprawy drogą bezkonfliktową zawodzi, pierwszym krokiem jest uznanie dojścia do „wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia”. Aby tak się stało, wymagane jest uznanie głosów większości ministrów z 22 krajów Unii, za zgodą Parlamentu Europejskiego (uchwalaną większością 2/3 głosów). Następnie, rządy państw członkowskich stwierdzają stałość i stopień naruszenia. Ostatnim etapem jest głosowanie nad przyznaniem sankcji. Artykuł nie precyzuje jasno, w jaki sposób państwo członkowskie może zostać ukarane, wspomina jedynie o zawieszeniu możliwości głosowania w Radzie Unii Europejskiej. Aby decyzja ta zapadła, potrzeba jednomyślności szczytu unijnego (tak nazywane są posiedzenia Rady Europejskiej). Artykuł 7. Nie został uruchomiony ani razu przez 25 lat, aż do grudnia 2017 roku. Po wielu ostrzeżeniach i próbach pokojowych rozmów ze strony wiceprzewodniczącego KE Fransa Timmermansa, który nieustannie zastrzega o konieczności poszanowania praworządności jako warunku egzystowania UE, do odpowiedzialności za czyny rządzących pociągnięta została Polska. Jednoznacznym powodem wszczęcia procedury były niebezpieczne zmiany w strukturze sądownictwa (mowa tu o Trybunale Konstytucyjnym, Krajowej Radzie Sądownictwa, czy sądach powszechnych), ponieważ Komisja zakwestionowała niezależność tych organów. Polska znajduje się jak na razie na pierwszym etapie drogi do sankcji, jednak KE nieustannie przypomina: „Jesteśmy w dalszym ciągu gotowi do dialogu 24 godziny na dobę, gdy tylko polskie władze uznają, że jest to możliwe. Nasze obawy podziela szereg europejskich, międzynarodowych organizacji”. Razem z rekonstrukcją rządu, na kluczowych dla polskiej dyplomacji stanowiskach pojawiły się nowe osoby, a co za tym idzie- nadzieja na otwarcie się na rozmowy i kompromis z Unią. Miejmy nadzieję, że skuteczne.

.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..Zuzanna Wojtkowska

.


.

Brexit i artykuł 50.

.

23 czerwca 2016 roku Brytyjczycy mieli możliwość zdecydowania w referendum, czy  dalej chcą być członkami Unii Europejskiej. Po długiej, czteromiesięcznej kampanii wyborczej blisko 52% z głosujących postawiło na karcie krzyżyk przy napisie „LEAVE”  (z ang. opuścić). Jasnym stało się, że Brexit, czyli proces wyjścia Zjednoczonego Królestwa z Unii właśnie się rozpoczyna. Decyzja podjęta w referendum była bezprecedensowa. W ponad 60-letniej historii Wspólnoty, ani razu nie zdarzyło się, żeby państwo członkowskie zechciało opuścić jej struktury.  29 marca, po formalnym potwierdzeniu decyzji o zamiarze wyjścia z UE przez brytyjski parlament oraz wielu debatach i rozmowach, premier Theresa May poinformowała Radę Europejską o  uruchomieniu artykułu 50. Traktatu o Unii Europejskiej. Stanowi on, że „każde państwo członkowskie może, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi, podjąć decyzję o wystąpieniu z Unii”. Od tego dnia, zgodnie z prawem, strony mają dwa lata na ustalenie dokładnych zasad „rozwodu”, tak aby Wielka Brytania opuściła Unię 29  marca 2019 (czas ten może zostać wydłużony). Już od początku wiadomym było jednak, że te pierwsze w historii negocjacje o warunkach wyjścia nie będą łatwe. Zdecydowano, że pierwsza faza rozmów będzie dotyczyć trzech najważniejszych zagadnień: praw obywateli Unii mieszkających w Zjednoczonym Królestwie oraz brytyjskich w  Unii, statusu granicy pomiędzy Irlandią i Irlandią Północną i kwoty, jaką opuszczające państwo będzie musiało zasilić budżet Wspólnoty. Mimo trwającego przez długi czas impasu w rozmowach, udało się zawrzeć wstępne porozumienie. Rząd Zjednoczonego Królestwa zgodził się na zapłatę ok. 45 miliardów euro w ramach obowiązującego budżetu, zapewniono prawa obywatelom Unii żyjących na Wyspach i  Brytyjczyków w Unii oraz uzgodniono wstępne zasady, na jakich będzie się odbywało przekraczanie granicy w Irlandii Północnej. Wciąż jednak do uzgodnienia jest wiele innych, bardziej szczegółowych tematów. Niektórzy obawiają się, że strony nie zdołają się porozumieć, co doprowadzi do tzw. „twardego brexitu”, czyli wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii bez żadnego porozumienia. Takie rozwiązanie byłoby jednak bardzo niekorzystne dla obu stron i prawdopodobnie miałoby bardzo poważne konsekwencje ekonomiczne. W 2018 roku rozmowy przejdą do drugiej fazy. Czas pokaże, czy liderom uda się stworzyć kompromisowe rozwiązanie i jaka przyszłość  czeka Wielką Brytanię poza Unią.

…………………………………

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..Krzysztof Jajor

.


.

Prezydencja Rady Unii Europejskiej

.

Czym jest prezydencja w Radzie Unii Europejskiej?

Jest to okres, w którym dane państwo członkowskie przewodniczy posiedzeniom Rady Unii Europejskiej. Reprezentuje także Radę na arenie międzynarodowej. System ten, zapoczątkowany jeszcze w ramach Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, kontynuowany był także po ogłoszeniu powstania Unii Europejskiej w 1993 i utrzymał się po uzyskaniu przez UE podmiotowości prawnej w 2009 roku.

Prezydencja jest pełniona przez okres półroczny, rotacyjnie przez wszystkich członków Unii Europejskiej w ustalonej wcześniej kolejności. Dawniej przedstawiciel kraju aktualnie sprawującego prezydencję był automatycznie przewodniczącym Rady Europejskiej i reprezentował Radę na arenie międzynarodowej.

Na mocy przyjętego w 2009 roku traktatu lizbońskiego, prezydencja ma już jednak w znacznej mierze znaczenie honorowe. Od 1 stycznia 2010 w Unii istnieje bowiem stanowisko stałego przewodniczącego Rady Europejskiej (zwanego popularnie prezydentem UE), wybieranego przez przedstawicieli wszystkich krajów związkowych na 2,5-letnią kadencję. Na zmniejszenie roli prezydencji wpływ ma także znaczące umocnienie roli wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, który przejął, przysługujące dotychczas przywódcy kraju pełniącego prezydencję, prawo reprezentowania UE na arenie międzynarodowej oraz problemy wynikające z dużej liczby krajów członkowskich.

Polska pełniła prezydencja w UE od 1 lipca 2011 roku do końca 2011 roku.

Obecnie prezydencję w Radzie UE pełni Malta.

Czym jest Trójka?

Jest to nieformalny organ związany z prezydencją Rady UE.

Początkowo w jej skład wchodziły 3 państwa: urzędująca prezydencja, przeszła i przyszła. Głównym jej zadaniem było zapewnienie ciągłości i spójności działań oraz lepszemu przygotowaniu ministerstw kraju, który miał przejąć przewodnictwo w następnym półroczu. Od Traktatu amsterdamskiego skład Trójki to: urzędująca prezydencja, kraj który przejmie przewodnictwo w następnym półroczu, wysoki przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, przewodniczący Komisji Europejskiej.

Obecną trójką jest: Malta, Estonia, Federica Mogherini (wysoki przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa), Jean-Claude Juncker.

.


.

Nagroda im. Sacharowa – obrona praw człowieka

.

Nagroda  im. Sacharowa za wolność myśli po raz pierwszy została przyznana Nelsonowi Mandeli i Anatolijowi Marczence. Jest dowodem uznania dla osób, grup i organizacji, które wniosły wybitny wkład w obronę wolności myśli. Każda grupa polityczna Parlamentu Europejskiego (PE) może nominować kandydatów. Spośród kandydatów wyłania się trójkę finalistów, laureata (lub laureatów) wybiera Konferencja Przewodniczących. Nagroda jest wręczana na uroczystym posiedzeniu parlamentarnym w Strasburgu odbywającym się pod koniec roku.

Andriej Sacharow (1921-1989) to słynny radziecki fizyk, dysydent i zwolennik reform, działacz na rzecz praw człowieka.  Sam zaproponował nazwanie nagrody za wolność myśli jego imieniem.

Pod koniec 2016 roku laureatkami zostały dwie wyjątkowe kobiety: Nadia Murad Basee Taha i Lamiya Aji Bashar. W sierpniu 2014 roku wymordowano wszystkich mężczyzn z ich wioski, kobiety i dzieci wzięto w niewolę. Nadia i Lamiya były kilkakrotnie kupowane i sprzedawane, wykorzystywane seksualnie. Lamiję zmuszano do przygotowywania bomb i kamizelek samobójczych. Po czterech miesiącach Nadia uciekła poza strefę kontrolowaną przez Państwo Islamskie, udało jej się dotrzeć do obozu dla uchodźców w północnym Iraku. Rok później wystąpiła na sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ poświęconej handlowi ludźmi, gdzie wygłosiła przejmujące przemówienie opisujące jej doświadczenia. Lamiya kilkakrotnie podejmowała próby ucieczki. Udało jej się to w kwietniu 2015 roku, dzięki pomocy rodziny, która opłaciła lokalnych przemytników. Na granicy kurdyjskiej doszło jednak do eksplozji miny lądowej. Dwie kobiety towarzyszące Lamiji zginęły, a ona sama odniosła ciężkie obrażenia i niemal straciła wzrok. Wysłano ją na leczenie do Niemiec, gdzie dołączyła do rodzeństwa. Obie kobiety działają aktywnie na rzecz pomocy ofiarom niewolnictwa i okrucieństwa ze strony Państwa Islamskiego. Stały się symbolami losu jazydów w Iraku.

.

.

Parlament Europejski podejmuje działania za pomocą środków, którymi dysponuje. Nagroda nie jest jednak magiczną różdżką. Nadal nie mamy żadnych wieści o Razan Zajtunie. Irańska prawniczka Nasrin Sotude i Dżafar Panahi nadal nie mogą wyjeżdżać z kraju. Młody saudyjski bloger Raif Badawi nadal przebywa w więzieniu za to, że powiedział głośno to, czego inni nie mają odwagi powiedzieć cicho. Lista więźniów sumienia na świecie wydłuża się, a na syryjskie miasta nieustannie spadają bomby. Lecz rok 2016 przyniósł także dobre wieści. Lejla Junus i jej mąż Arif odzyskali wolność. Kubański dysydent Guillermo Fariñas zakończył strajk głodowy. Fakt, że Parlament monitoruje procesy demokratyczne i dokumentuje wojny, nie pozwala dzierżącym władzę na uciszanie walczących o wolność.

Agnieszka Kuśmierz

.


.

EUROSCOLA

.

Nasza szkoła bierze udział w konkursie „Euroscola”, ogłoszonym przez Biuro Parlamentu Europejskiego w Polsce. Uczniowie klasy 2a stworzyli pięciominutowy film, który jest odpowiedzią na pytania zawarte w temacie tegorocznej edycji konkursu: „Jestem Europejczykiem. Co to znaczy? Co nas łączy, co nas dzieli?” 

Główną nagrodą jest kilkudniowy wyjazd do Strasburga na symulowane obrady Parlamentu Europejskiego.

Opiekun projektu: prof. Elżbieta Purczyńska.

.

DP

————————————————————————

.

W poprzedniej edycji konkursu „EuroscolaPL-12/2016”, wziął udział film „Dokąd jedziesz?”

.